Termin „ogniotrwały” określa grupę materiałów, które mogą wytrzymać wysokie temperatury. Ogólnie materiały niemetaliczne, które są narażone na działanie środowiska powyżej 1,000 F, są uważane za materiały ogniotrwałe. Materiały ogniotrwałe mają szeroki zakres zastosowań, od platform startowych rakiet po piece przemysłowe. Jednak przemysł stalowy jest największym konsumentem i zużywa prawie 70 procent wszystkich materiałów ogniotrwałych produkowanych każdego roku. Materiał ogniotrwały musi być przez cały czas stabilny fizycznie i chemicznie, zwłaszcza gdy jest wystawiony na działanie wysokich temperatur. Odporność na szoki termiczne, wydajność rozszerzalności cieplnej i pozostawanie przez cały czas obojętne chemicznie to najważniejsze cechy materiałów ogniotrwałych.
Klasyfikacja materiałów ogniotrwałych
Klasyfikacja materiałów ogniotrwałych opiera się na ich składzie chemicznym. Istnieją trzy główne kategorie oparte na tej klasyfikacji:
KWASOWE MATERIAŁY OGNIOTRWALNE: Zwykle są wykonane z tlenku glinu i krzemionki. Kwasowe materiały ogniotrwałe nie są podatne na kwasy, ale podstawowe materiały mogą na nie łatwo wpływać. Cegły ogniotrwałe są najczęstszym przykładem w tej kategorii.
PODSTAWOWE MATERIAŁY Ogniotrwałe : Zazwyczaj są wykonane z magnezji. Podstawowe materiały ogniotrwałe nie podlegają wpływowi zasad, ale materiały kwasowe mogą łatwo na nie wpływać. Stosowane są najczęściej jako materiał wyłożenia w piecach przemysłowych.
NEUTRALNE MATERIAŁY Ogniotrwałe : Zwykle są wykonane z chromu. Na obojętne materiały ogniotrwałe nie mają wpływu kwasy ani zasady. Węgiel chromowy jest najczęstszym przykładem tej kategorii.
Skład materiałów ogniotrwałych
Możliwa jest również kategoryzacja materiałów ogniotrwałych według metody ich wytwarzania i kształtów. Inna popularna technika kategoryzacji opiera się na temperaturach stapiania. Na przykład Zirconia może z łatwością stawić czoła 2.000 C. Z drugiej strony cegły ogniotrwałe (cegły ogniotrwałe) wytrzymują tylko do 1,580 C. Materiały ogniotrwałe mają różne receptury w zależności od ich zastosowania, ale jak wspomnieliśmy powyżej, zachowanie stabilności w wysokich temperaturach jest wspólną cechą dla nich wszystkich.
